Dit is deel 2 uit de reeks 'de Aardkinderen'. Dit recensie bevat mogelijk spoilers ten aanzien van het eerste deel van de reeks. Eerste deel nog niet gelezen? Lees dan deze recensie nog niet!



In deel 1 uit deze reeks lazen we hoe Ayla haar beide ouders verloor tijdens een aardbeving en vervolgens opgroeide binnen de Stam. Broud, zoon van de leider, had vanaf het begin al een hekel aan Ayla. Toen hij leider werd was zijn eerste daad er een van wraak. Het liet een doodvloek uitspreken over Ayla. Ze was dood voor de stam, gedwongen om hen te verlaten. Gedwongen om haar zoon achter te laten en zelf op zoek te gaan naar een nieuw onderkomen.

Deel 2 van de reeks gaat hierna verder. Iza, de vrouw die Ayla opvoedde, had Ayla gezegt dat ze op zoek moest gaan naar de Anderen, de mensen waar zij oorspronkelijk vandaan kwam, om daar een metgezel te vinden. Ayla reist lange afstanden zonder ook maar een mens tegen te komen. Tenslotte vind zij een vallei, waar ze de winter besluit te overnachten. Ze neemt een aantal dieren op in haar grot om te verzorgen en er groeit een bijzondere band tussen hen.

Tegelijkertijd lezen we ook over Jondalar en zijn jongere broer Thonolan uit het volk van de Anderen. Zij besluiten om een lange tocht te gaan maken, de wereld te verkennen. Tijdens hun reis stuitten zij op vele moeilijkheden.

Uiteindelijk komen zij uit in de vallei waar Ayla woont met haar dieren.



Ik vond dit deel veel mooier dan het vorige! Het vorige begon erg traag. Ik kwam maar moeilijk in het verhaal. Dit deel, van ruim 600 bladzijden, had ik binnen een week uitgelezen. Ayla's strijd om alleen te overleven is zo ontzettend inspirerend, evenals de band die zij met dieren weet op te bouwen. Het leest veel vlotter weg dan het vorige deel. Ook het verhaal van Jondalar, die met zijn broer mee reist op zoek naar geluk, is mooi om te lezen. Dit boek vind ik zeker een aanrader!