|
Inhoud van het boek:
Ik kon de inhoud van dit boek niet beter weergeven dan de achterkant ervan al deed, dus bij deze:
“In Anam Cara (‘zielsvriend’) neemt de Ierse dichter, filosoof en priester John O’ Donohue de lezers mee op reis naar het ‘Eiland van heiligen en geleerden’, waar zij hun eigen Anam Cara zullen ontdekken.
Hij onderzoekt een wereld waarin alles is vervuld van goddelijkheid: de rivieren en de heuvels, de zee en de lucht, de dieren en de planten. In een combinatie van filosofie, onderricht en spiritueel inzicht introduceert O’ Donohue de spirituele nalatenschap van de oude Kelten. Hij voert zijn lezers naar een plaats waar de schikgodinnen niet worden gevreesd, waar Gods gepassioneerde kant wordt verheerlijkt en waar de mysteries van het dagelijks leven worden gevierd.
De cycli van het leven en de natuur naspeurend put dit inspirerende boek uit de heilige wateren van Ierlands spirituele nalatenschap – van de Kelten en hun druïden, van de imbas (sagen) van de rondzwervende barden en van de gewijde bronnen van de christelijke kloosters. O’ Donohue onthult geheimen die ons opnieuw in verbinding brengen met de wereld om ons heen en de schatten in onze eigen ziel.”
Mening over het boek:
Laten we het er maar op houden dat de auteur in de eerste plaats een dichter is. Hij neemt zijn dichterlijke vrijheid vrij ruim, en gaat aan de haal met citaten uit Goethe, Yeats, de Bijbel, diverse boeddhistische geschriften en zo nog eens wat auteurs en boeken die weinig Keltisch aandoen. ‘Gelukkig’ komen er ook nog min of meer authentieke Keltische gedichten aan bod, en worden we aan het eind van ieder hoofdstukje verblijd met een gedicht van de hand van meneer O’ Donohue zelf.
De vrije interpretatie van de ‘Keltische spiritualiteit’ begon mij lichtelijk op mijn zenuwen te werken, maar misschien dat iemand anders daar minder last van heeft. De enige reden waarom ik dit boek nog een voldoende wil geven, is omdat er tussen de regels wel degelijk levenswijsheden staan die je aan het denken kunnen zetten. Welke? Dat zal voor ieder voor zich weer anders zijn. Ik vond dit zelf niet echt een goed boek, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die het toch zouden willen lezen.
|