Originele titel: Stone of Tears
Isbn engelse pocket: 0-812-54809-4


'Steen der tranen' is het tweede deel uit de reeks 'de wetten van de magie'. Het verhaal gaat hier verder waar deel 1 stopte. Het is mogelijk dat deze recensie wat spoilers bevat ten opzichte van deel 1, maar ik zal proberen die zoveel mogelijk te vermijden.

Richard en Kahlan hebben elkaars liefde gevonden en hebben zich verloofd. Ze willen dolgraag met elkaar trouwen en maken plannen om hun toekomst samen te kunnen gaan delen.

Het noodlot slaat echter toe wanneer er zich vreemde wezens beginnen te vertonen, wezens die dood en verderf zaaien en zelfs voor Richard en Kahlan maar moeilijk te stoppen zijn. Ze komen tot de ontdekking dat deze wezens uit de onderwereld afkomstig moeten zijn. Dat zou betekenen dat de wand die de onderwereld gescheiden houdt van de gewone wereld een scheur bevat en de hoeder van de onderwereld misschien zelfs wel op het punt staat om deze wereld te betreden.

Richard en Kahlan beseffen dat ze hier z.s.m. wat aan moeten doen. Richard wordt echter ziek en krijgt hoofdpijnen die hem zelfs het bewustzijn doen verliezen. Drie mysterieuze vrouwen die beweren 'zusters van het licht' te zijn dienen zich aan en zeggen Richard te willen helpen. Ze zeggen dat de hoofdpijnen (die een gevolg zijn van de gift van magie die Richard heeft) hem zullen doden wanneer hij hun hulp weigert. Om hun hulp te aanvaarden zal hij echter een collar moeten aanvaarden en daarma een gevangene van de zusters worden. Het is dat of een pijnlijke dood. Richard en Kahlan staan voor een moeilijke keuze. Kahlan dwingt hem om de collar te aanvaarden, niet wetend aan wij zij zijn geliefde Richard toevertrouwt.

Richard is echter wellicht de enige die ervoor kan zorgen dat de scheur in de wand wordt gedicht en de behoeder uit deze wereld te houden.

------

Ik vond het een geweldig boek! Ik had vaak moeite om het boek weg te leggen en had de 1000 blz. vrij vlot uitgelezen. Nadat je het eerste deel uit de reeks hebt gelezen ga je je wat hechten aan de boeiende personages uit het boek. Dit zorgt ervoor dat je bij het tweede deel meer mee leeft in het verhaal.

Ik vond het grappig om te zien dat een schrijver die in zijn boeken eigenlijk best veel nieuwe ideeen beschrijft (nieuwe soorten magie, wezens, werelden, etc.), toch terugvalt op het oude idee van een hoeder van de onderwerld (een soort duivel) en een Schepper (God). Het geeft alle nieuwe ideeen misschien wel een soort vertrouwde bodem waarop zij zich afspelen. Ik vind het boek zeker een aanrader!